خوش آمدید

جستجو

تبلیغات





گاتها ، بهشت و جهنم در آیین مزدیسنا

    گاتها :

    گاتها نسک آسمانی و دینی زرتشتیان میباشد که اشوزرتشت به نگارش در آورده و در دل یسنا جای گرفته است . پنج بخش دیگر اوستا : یسنا ، یشت ها ، وندیدا ، ویسپرد ، و خرده اوستا است که به وسیله انجومن مغان و موبدان بزرگ در درازای تاریخ نوشته شده است .

    اشو زرتشت در رسانیدن پیام خود به مردم به هیچ فرجودی ( معجزه ای ) نیاز نداشت ، بلکه با زبان خرد با مردم سخن گفته است . اشوزرتشت پیام اهورامزدا را به شیوایی و رسایی در سروده های خویش آورده است . گاتها که نخستین سروده های جهان است از روش درست زیستن و رستگار شدن سخن میگوید .

    گاتها ، اندیشه ورز ، خرد گرا و وجدان پرور است و برای همه مردم در هر جا و زمان ساده ترین و بهترین الگوی رفتاری را به گونه فرزانی ، به دور از هر گونه پندار نادرستی بیان کرده است . گاتها به چم سروده های پاک  میباشد ، گاتها در سخن اشوزرتشت مانتره نامیده میشود که به چم سخن اندیشه بر انگیز اهورایی و سپنته میباشد .

    سخن گات ها تنها برای دانایان دریافت شدنی است ، زیرا نادان بر پایه سهش های تند و بی فرزانه خود کار میکند و گوش شنوایی برای پیام اهورایی ندارد . هنگامی که دانا اندیشه راستی جویی را می آموزد باید دانش و بینش خود را به دیگران به ویژه نا آگاهان برساند ، تا پندار بافی رخت بربندد .

    بهشت و جهنم در دین زرتشت چگونه است :

    درکهن‌ترین نسک مدون دینی که تاکنون به دست آمده و گات‌ها نامیده می‌شود و نسک‌ آسمانی زرتشتیان است ، اشوزرتشت برای نخستین بار این باور را بیان می‌نماید که جهان از دو بخش گیتی و مینیو تشکیل شده که باهم و درهم بوده و از یکدیگرجدا نیست .

    انسان به سبب برخورداری از و وجدان و روان و فروهر">خرد و وجدان و روان و فروهر ، موجودي مینوی است و چون « من » دارد ، می‌تواند از مرز نهاد خود بگذرد و من خود را سراسر در دست بگیرد ، به سوی هومنی یا اهرمنی راهنمایی كند

    . پس « روان » که مانند چشم و گوش و زبان ، جای پایداری نداشته ، سکان بدن را در دست دارد ، پاسخ گو است و باید پاسخگو باشد و پادافره رفتار خویش را هم در این گیتی و هم در جهان واپسین ، بر پایه هنجاری که در هستی با تیز نگری بر پا است و آیین اشا نامیده می‌شود ، دریافت كند ، که هرکس همان می‌درود که میکارد . از این دیدگاه خداوند هرگز ، جایگاهی برای شکنجه انسان پدید نیاورده ، بلکه این خود انسان است که با کردارش بهشت و دوزخ را برای روان خویش پدید میاورد .

    در باور زرتشتی ، فروهر پس از مرگ به بن خویش ، اهورا مزدا باز می‌گردد . اینک آنکه روان ، در روز چهارم پس از مرگ از بدن جدا می‌شود و در دادگاه داد خدایی به داوری مهر و سروش و رشن و اشتاد دادرسی می‌شود و در وهیشتم مینیو ( بهشت ) یا در اچیشتم مینیو ( دوزخ ) ، جای می‌گیرد و پس از کیفر پادافره خویش که بيشينه سی سال به درازا خواهد كشید ، در گروسمان یا خانه روشنایی و سرود ، به فروهر خویش می‌پیوندد .

    به همین سبب است که بهدینان مرگ را پايان زندگی ندانسته ، نازندگی یا شکل دیگری از زندگی می‌دانند ، ازاین‌ رو پس از درگذشت گرامی یانمان ، پرسه می‌گیریم و سیاه نمی‌پوشیم و گریه و زاری زیادی نمی‌کنیم . البته بهشت ( بهترین جای مینوی که در اندیشه می‌گنجد ) و دوزخ ( خانه دروغ ) در باور زرتشتی ، جایی مینوی است که جزییات آن از درک انسان بیرون است ، و همه پادافره ، چه خوش‌آیند و چه نا خوش آیند ، نمود فیزیکی و کیفر یا فروزش بدنی نداشته ، روانی است .

    برگرفته از تارنما انجمن موبدان


     

    این مطلب تا کنون 6 بار بازدید شده است.
    منبع
    برچسب ها : خویش ,گاتها ,می‌شود ,انسان ,روان ,بهشت ,باور زرتشتی ,نامیده می‌شود ,
    گاتها ، بهشت و جهنم در آیین مزدیسنا

تبلیغات


    محل نمایش تبلیغات شما

پربازدیدترین مطالب

آمار

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

تبلیغات

محل نمایش تبلیغات شما

آخرین کلمات جستجو شده